عکس های سه بعدی جادویی
نوع اول: كلمه «سه بعدي» تو فارسي معناي خيلي عامي داره. در اصل ترجمه شده كلمه «3D يا 3Dimention» بوده به معناي سه بعد.
اونايي كه با كامپيوتر كار ميكنن قبلا تصاوير سه بعدي كه مثلا با برنامههايي مثل «3D Max» ساخته ميشه و يا توي اكثر بازيهاي امروزي ديده ميشه رو ديدن.
اين يه تصوير سه بعديه كه با برنامه «3D Studio Max» ساخته شده. اگه دقت كنيد مثل يه نقاشي معمولي نيست. نور پردازي و سايه دقيق، از خصوصيات اين تصاوير سه بعديه كه در اصل عمق رو به شما القا ميكنه.
اينجور تصاوير با اومدن كامپيوترها ساختهشدن و خيلي هم محبوب شدن. البته هنوز هم خيلي محبوبند.
راستش رو بخواين اين عكسها و تصاوير اصلا سه بعدي نيستن. فقط با نور پردازي و سايه زني و با كمك پرسپكتيو، كاري ميكنن كه شما عمق تصوير رو حس كنيد.
نوع دوم: كلمه سه بعدي توي فارسي به جاي كلمات «3D Stereo» هم به كار ميره. اين تصاوير رو اگه همينطوري نگاه كنيد، سه بعدي نميبيند. بجاش يه سري شكل كوچيك يا نقطه درهم ميبيند.
براي ديدن عمق اين تصاوير بايد با روشهاي خاصي بهشون نگاه كرد و يا از عينك مخصوص سه بعديبيني، استفاده كرد.
وقتي كه ياد بگيريد اين تصوير رو ببينيد. يك دفعه حس ميكنيد كه مانيتورتون عمق پيدا كرده. يعني يه صفحه ميبينيد كه رفته عقب و يه گاو وحشي از وسط صفحه زده بيرون.
اينجور تصاوير توي ذهن آدم ساخته ميشه و مثل اون تصاوير سه بعدي اول كه گفتم، با كمك نور پردازي و پرسپكتيو عمق درست نميشه، بلكه با كمك خطاي چشم آدم، يا بهتر بگم با كمك قدرت ذهني آدم ساخته ميشن.
اسب بالدار
چند تا ستاره
گيتازن
نوع سوم: نوع سوم تصاوير سه بعدي، در اصل «3D Stereo Pairs» هستن. كه ميشه بهشون «جفت تصاوير سه بعدي» گفت. براي اين بهشون ميگن جفت تصوير، چون در واقع هم يه جفت تصويرن.اينجا هم ذهن آدمه كه مياد تصاوير رو بصورت سه بعدي ميسازه. البته ايندفعه خيلي واقعي و طبيعي. كاري كه ذهن آدم براي سه بعدي ديدن اين تصاوير انجام ميده، در اصل همون كاريه كه در واقعيت ميكنه و شما عمق تصوير رو حس ميكنيد. براي اين دوتا تصوير وجود داره، چون آدم دوتا چشم داره.
در اصل موقع عكسبرداري اومدن يه دوربين گذاشتن جاي چشم راست و يكي جاي چشم چپ. و بعد اين دوتا تصوير رو گرفتن. با يه حقهكوچيك به ذهن ميشه كاري كرد كه فكر كنه واقعا عكس چپ رو چشم چپ ديده و عكس راست رو چشم راست. اونوقته كه دادتون در مياد، از بس كه تصاوير جالبن و شما حس ميكنيد ميتونين دستتون رو بكنيد پشت اون صورتك. يا حتي ميتونيد قطرههاي آب رو كه دارن به سمتتون پاشيده ميشن حس كنيد.
نوع چهارم: اين نوع كه به «Anaglyph» معروفه (يا بهشون بگين تصاوير آبي- قرمز. يا همون اسم خودش، «آناگليف» رو بكار ببرين).
براي ديدن اين تصاوير بايد يه عينك ساخت. ساختش خيلي سادس، كافيه يه تيكه طلق قرمز روي چشم چپ گذاشت و يه تيكه طلق آبي روي چشم راست. اينطوري بدون هيچ زحمتي ميشه تصاوير رو سه بعدي ديد.
اين تصاوير رو ميشه خيلي ساده ديد و تقريبا همه ميتونن اون رو ببينن. ولي ديگه اون حالت رنگي بودن كامل تصوير از دست رفته.
انواع ديگر: تصاوير سه بعدي رو به روشهاي ديگهاي هم نشون ميدن، ولي همين روشهايي كه گفتم روشهاي اصلي و كم خرج هستن. بقيه به دستگاههاي پيشرفته و يا حداقل يه دوربين درست و حسابي نياز دارن.
برگرفته از سايت persiantools
براي دريافت عكس هاي بيشتر در اين ضمينه به اين آدرس مراجعه نماييد.
▼
1. عكس سه بعدي
2. عكس سه بعدي
3. عكس سه بعدي
4. عكس سه بعدي
5. عكس سه بعدي
▲